Negen uur en tien minuten. Ik keek nog eens goed naar die vel gekleurde rode cijfers op mijn nieuwe digitale wekker. Ik had het helaas goed gezien en het liefste had ik dat kreng toen al tegen de muur stuk gegooid. Had ik eens een lekker vrij weekend, werd ik om tien over negen ‘s morgens uit mezelf wakker, zelfs zonder dat die wekker afgegaan was en het ergste van alles was wel: ik was klaar wakker. Ik lag plat op mijn rug en staarde naar het witte plafond en ondanks enkele verwoeste pogingen om toch nog wat te gaan slapen, al was het maar een klein uurtje, liepen tot werkelijk niets uit. Na wat gedraai, dekens los getrokken en het kussen diverse keren opnieuw opgeklopt te hebben besloot ik uiteindelijk dan toch maar om op te gaan staan, al had ik er totaal geen zin in. Ik had daags ervoor mezelf nog beloofd om uit te slapen en nog niet een zo zuinig ook. Zelfs mijn eigen beloftes kon ik nog niet eens na komen, laat staan de beloftes die ik aan andere mensen deed, of is dat weer niet te vergelijken met elkaar. Lichtelijk geïrriteerd, op mezelf natuurlijk, zat ik spoedig op de rand van mijn bed en probeerde te bedenken hoe ik vandaag mijn tijd enigszins redelijk nuttig en positief kon indelen. ‘s avonds ging ik met vrienden stappen, dat was al dagen geleden afgesproken, maar wat ik in de tussentijd ging doen wist ik absoluut nog niet, althans op dat moment nog niet.
Meer
Recente reacties